Wiele czasowników ma stały przyimek: warten auf, denken an, sprechen mit. Przyimek nie ma tu własnego znaczenia (ani miejsca, ani kierunku) – po prostu należy do czasownika. Rzeczownik po nim to dopełnienie przyimkowe. O przypadku decyduje para czasownik + przyimek – nie pytanie „Wo?” ani „Wohin?”. Dlatego zawsze ucz się trzech rzeczy razem: czasownik + przyimek + przypadek.